Column burgemeester Klijs - Onmisbaar

Geplaatst: 8-11-2018

Ze zijn en doen zo veel meer dan wij zien: de wijkagenten. Vorige week heb ik met twee van hen meegedraaid in hun dienst. Ik heb de verantwoordelijkheid voor politie en brandweer en dan moet je ook weten wat er zoal op straat gebeurt vind ik.

Het was niet voor het eerst dat ik dit heb gedaan en weer viel me op: wat doen ze veel, en wat zijn ze belangrijk. Wat moeten ze ongelooflijk veel kunnen en wat moeten ze een sociale vaardigheden hebben… Ze zijn vertrouwenspersoon voor de dakloze. Ze zijn de hulpverlener voor de alleenstaande die het vertrouwen in de maatschappij en de mens kwijt is. Zij zijn degene aan wie de verslaafde zijn verhaal kwijt kan. Ze zijn de schouder die iemand nodig heeft om uit te huilen.

Ik zag het tijdens deze dienst allemaal passeren. En weer werd me bevestigd: ze zijn onmisbaar. De gesprekken die ze voeren komen vaker tevoorschijn dan het bonnenboekje. En het blijft niet bij luisteren en daarna weer verder gaan. Ze zijn óók contactpersoon tussen de hulpbehoevende mens, zorg- en/of hulpverlening of soms ook gemeente. Als het nodig is, leggen zij het contact met hulpdiensten, met zorginstellingen, met familie, buren of bekenden. En, helaas, het is vaker nodig dan je denkt. Het verrast me steeds weer hoe veel mensen afhankelijk zijn van hulp, zorg. Omdat er niemand voor ze is.

We zien verkeersovertredingen, ervaren een enkele keer overlast van anderen, we beseffen dat er gezondheidszorg is en we weten dat er brandweer en politie is. Waarbij we dan al snel denken aan ‘boeven vangen’ en ‘bekeuringen’. Maar het gaat zó veel verder. De wijkagent ziet ook wat er áchter de voordeur is. En doet daar wat mee. Onmisbaar zijn ze, ik blijf het zeggen.